بازداشت موقت - بخش شانزدهم بیان توضیحاتی در خصوص تبصره ماده 237 قانون آیین دادرسی کیفری و مواد 238 و 255 و 256 این قانون - همراه با فایل صوتی

چهارمین بند از جرایم نامبرده شده در ماده 237 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب سال 1392،عبارتست ازایجاد مزاحمت و آزار و اذیت بانوان و اطفال و تظاهر، قدرت‌نمایی و ایجاد مزاحمت برای اشخاص که به‌وسیله چاقو یا هر نوع اسلحه انجام شود.قانون گذاردر ماده 619 کتاب پنجم قانون مجازات اسلامی مصوب 1375 ،هرگونه مزاحمت نسبت به اطفال و بانوان با سختگیری بسیار جرم انگاری کرده و صدور قرار بازداشت موقت را الزامی دانشته است.بند آخر ماده 237 ق.آ.د.ک بیان میدارد که :سرقت، کلاهبرداری، ارتشاء، اختلاس، خیانت در امانت، جعل یا استفاده از سند مجعول در صورتی‌که مشمول بند (ب) این ماده نباشد و متهم دارای یک فقره سابقه محکومیت قطعی به ‌علت ارتکاب هر یک از جرایم مذکور باشد در این موارد هم قرار بازداشت موقت صادر میشود.

با ملاحظه ی تبصره ی ماده ی237 قانون آیین دادرسی کیفری تنها موارد بازداشت موقت اجباری نیروهای مسلح که نیازی به احراز شرایط ماده ی238 ندارد به شرح زیر است:


1-تبصره ی 3 ماده ی 18 قانون مربوط به مقررات امورپزشکی و داوریی مصوب 1334/3/2
2-بندج ماده واحده ی قانون لغو مجازات شلاق مصوب 1344/4/6

3-ماده ی17 لایحه قانونی تشدید مجازات مرتکبان جرایم موادمخدرمصوب 1359/3/15

4-ماده ی 123 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح در موارد اختلاس زائد بر یک میلیون ریال
5-تبصره ی 2 ماده 690 قانون تعزیرات سال 1375

مطابق ماده 238 قانون آیین دادرسی کیفری ،صدور قرار بازداشت موقت در موارد مذکوردرماده ی 237 قانون آیین دادرسی کیفری منوط به وجود یکی از شرایط زیر است:
الف - آزاد بودن متهم موجب از بین رفتن آثار و ادله جرم یا باعث تبانی بامتهمان دیگریا شهود و مطلعان واقعه گردد و یا سبب شود شهود از اداء شهادت امتناع کنند.
ب - بیم فرار یا مخفی شدن متهم باشد و به طریق دیگر نتوان از آن جلوگیری کرد.
پ - آزاد بودن متهم مخل نظم عمومی، موجب به خطر افتادن جان شاکی، شهود یا خانواده آنان و خود متهم باشد.

این ماده شرایط صدور قرار بازداشت موقت را احصاء کرده که به هر حال آزادی متهم مخل نظم، از بین رفتن ادله و فرار متهم نباشد و موجبات تبانی را فراهم نکند، بنابراین صدور قرار بازداشت موقت یک امر بسیار حساس است.

بازداشت موقت - بخش شانزدهم بیان توضیحاتی در خصوص تبصره ماده 237 قانون آیین دادرسی کیفری و مواد 238 و 255 و 256 این قانون - همراه با فایل صوتی


به لحاظ اینکه پاره ای از افراد به لحاظ شخصیتی تحمل یک روز بازداشت را هم ندارند و در ماده 255 قانون آیین دادرسی کیفری هم به آن اشاره شده افرادی که بازداشت می شوند حتی اگر در محکمه برائت حاصل کنند، می توانند خسارت بگیرند، مطابق این ماده، اگر شخصی برای مدتی در بازداشت موقت باشد و سپس، بی گناهی او اثبات شود، می تواند جبران خسارت وارده را درخواست نماید.

در ماده 256 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 ،بیان شده است که :

در موارد زیر شخص بازداشت شده مستحق جبران خسارت نیست:
الف- بازداشت شخص، ناشی از خودداری در ارائه اسناد، مدارک و ادله بی گناهی خود باشد
ب- به منظور فراری دادن مرتکب جرم، خود را در مظان اتهام و بازداشت قرار داده باشد
پ- به هر جهتی به ناحق موجبات بازداشت خود را فراهم آورده باشد
ت- همزمان به علت قانونی دیگر بازداشت باشد.




نظرات کاربران


درباره ما تماس با ما همکاری با ما
logo-samandehi